ΜΕ ΓΕΛΑΣΑΝΕ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ PDF Εκτύπωση E-mail

Με γέλασάνε τα πουλιά, της άνοιξης τ' αηδόνια,

με γέλασαν και μού' πανε, ποτέ δεν θα πεθάνω!

Κι έχτισα το σπιτάκι μου ψηλότερο από τ' άλλα,

μ' εφτά, μ' οχτώ πατώματα, μ' εξήντα παραθύρια.

 

Στο παραθύρι κάθομαι, τους κάμπους αγναντεύω.

Βλέπω το Χάρο πού' ρχεται, στο άλογο καβάλλα.

Μαύρος είναι, μαύρα φορεί, μαύρο και τ' άλογό του,

μαύρο και το σπαθάκι του, που παίρνει τις ψυχούλες!