ΤΗΣ ΧΗΡΑΣ ΤΟ ΚΟΡΑΣΙ PDF Εκτύπωση E-mail

Σ' όσα κάστρα κι αν επήγα, κι αν εγύρισα,

σαν της χήρας το κοράσι δεν αντάμωσα.

Κάθε Κυριακή ν' αλλάζει, να στολίζεται,

και στο παραθύρ' να στέκει, να γυαλίζεται.

 

Πέρασε κι ένας λεβέντης και τη λόγιασε,

ρίχνει μήλο τη βαραίνει, δεν το δέχεται.

Ρίχνει και τον αρραβώνα, χαμογέλασε.

 

Κείν' το βράδυ ο Μεμέτης στέλνει προξενιό:

-Καλησπέρα σταυρομάνα, θεια- Κυραίτσινα,

δεν μας δίνεις τη Σταυρούλα στο Μεμέτ- αγά;

-Δεν την δίνω τη Σταυρούλα στο Μεμέτ-αγά.

Πάηνι κείνος την αρπαίνει, την Παρασκευή.

 

 

Βόρειος Έβρος