Home Καταγραφές Τραγουδιών Παραλογές ΤΟΥ ΓΙΟΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ
ΤΟΥ ΓΙΟΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ PDF Εκτύπωση E-mail

Μέσα σε τούτο το χωριό, χτίζουν τρανό γεφύρι.

Χίλιοι καλφάδες τό 'χτιζαν και μ' ένα καλφαδάκο.

Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν.

Κι ένα πουλί, χρυσό πουλί, κάθεται κελαηδάει.

Δεν κελαηδούσε σαν πουλί, μα μήτε σαν αηδόνι,

μον' κελαηδούσε κι έλεγε, μ' ανθρωπινή φωνίτσα:

-Αυτού που χτίζ'τε μάστοροι, δεν είναι να στεριώσει,

δίχως να φάει άνθρωπο, δεν είν' να θεμελιώσει.

Ούτε ξένο, ούτε μακρινό, ούτε κανά διαβάτη,

παρά να φάει την Αρετή, του κάλφα την γυναίκα.

 

Κι ο κάλφας όταν τ' άκουσε, πολύ του βαρυφάνει.

Το μαστοράκι τ' πρόσταξε, το μαστοράκι τ' λέγει:

-Σύρε να πεις την Αρετή, ο κάλφας την γυρεύει.

Αργά να πας κι αργά να ' ρθεις, την Αρετή να φέρεις.

 

Κι ο μάστορας παράκουσε, γοργά πάει και την βρίσκει,

κι είχε ψωμί στην π'νακωτή και το μωρό στην κούνια.

-Άϊντ' Αρετή, κυρά-Αρετή, κι ο κάλφας σε γυρεύει.

-Κι τι μι θέλει ο κάλφας μου μπροστά στη μαστοριά του;

Αν και μου θέλει για καλό, να βάλω τα χρυσά μου,

κι αν και μου θέλει για κακό, πες μου να βάλω μαύρα.

-Έλα όπως είσαι Αρετή, κι ο κάλφας περιμένει!

 

-Καλημερά σου κάλφα μου, καλώς τα πολεμάτε.

Σαν τι μι θέλεις κάλφα μου, μπροστά στη μαστοριά σου;

-Του δαχτυλίδι μ' έπισε, η πρώτη αρριβώνα,

και ποιός είν' άξιος και γλήγορος να έμπη να το βγάλει;

-Εγώ να πάω κάλφα μου, το δαχτυλίδι νά' βρω!

 

Μια σκουταριά την έδωσε, χίλια μίλλια την πάγει.

-Για βγάλι μ', βγάλι μ' κάλφα μου, το δαχτυλίδι τού' βρα.

Έχου ψουμί στην π΄νακουτή και το μωρό στην κούνια.

-Και το ψουμί σου Αρετή, άλλη κυρά θα ψήσει,

και το μωρό σου Αρετή, άλλη μάνα θα κάνει!

Αυτού που είσαι Αρετή, δεν είναι για να έβγης.

Αυτού θα ν' είσαι σήμερα, κι αυτού θα θεμελιώσεις.

 

-Πως τρέμει η καρδούλα μου, να τρέμει το γιοφύρι!

Πως τρέχ' το γαλατάκι μου, να τρέχει το ποτάμι!

Πως πέφτουν τα μαλλάκια μου, να πέφτουν οι διαβάτες!

 

-Κυρά, τον λόγο άλλαξε, κι άλλη κατάρα δώσε,

έχεις μονάκριβον υγιό, μη λάχει και περάσει!

 

-Πως τρέμουν τ' άγρια βουνά, να τρέμει το γεφύρι,

πως πέφτουν τ' άγρια πουλιά να πέφτουν οι διαβάτες,

έχω μονάκριβον υγιό, μη λάχει και περάσει!

 

 

 

Καταγραφή:  π. Θεοχάρης Μέγγας

Πηγή: Αρετή Κανακάρη, κάτοικος Πολυστύλου Καβάλας, γεννηθείσα στην  Καστάμπολη Αν.Θράκης